Toen ik 18 was is mijn zusje overleden.

Ik sta in de keuken bij mijn ouders, mijn vader komt binnen en zegt: “je zusje is vanmiddag om twee uur overleden”. En ik denk: “meer plek voor mij”. Meteen daarna vind ik mijzelf zo een slecht mens, dat ik op dat moment denk, dat ik bedenk: “ik vertel dit aan niemand, en hou het voor mijzelf”. En dat is wat ik doe. Ik vertel niemand hoe slecht ik ben als ik een paar maanden later ga studeren en ook niet dat mijn zusje is overleden. Ik wordt er stil en teruggetrokken van. Ik vind mezelf erg slecht.

Hoe mijn leven er voor het landmark forum uit ziet is zo;
Vlak voor mijn Landmark Forum, ik ben dan 42, leef ik alleen in mijn huis en heb nauwelijks contact met mensen. Ik ga naar mijn werk en daar spreek ik weleens iemand, echter over mijn werk. Maar verder zie en spreek ik niemand.

In het Landmark Forum heb ik begrepen dat ik alleen maar een gedachte heb gehad op het moment dat ik hoorde dat mijn zusje is overleden. Ik ben geen slecht mens en kan met iedereen praten. En dat is wat ik nu volop doe. Ik ben getrouwd en heb een dochter. Ik spreek familie, vreemden en vrienden. Ik ben vrij en levend.

Guus

Pin It on Pinterest

Share This